Blog #2 Het Hart van moeder Aarde …

Blog #2 Het Hart van moeder Aarde …

Onze eerste twee maanden in Frankrijk zijn een feit. Op een prachtige plek met de bijzondere naam Les Vincies is ons nieuwe avontuur begonnen. En we beginnen te wennen aan het huis, de omgeving, de kleuren, de geuren, de geluiden, de wind, de regen en nu ook de zon. Die zon is wel heel erg lekker want we hebben wat regen verstouwd die eerste maand. Met bakken kwam het uit de hemel zetten. Van ’s morgens vroeg tot laat in de avond. De wind huilde om het huis, bomen en takken zwiepten rond en een aantal dakpannen hebben besloten dat ze naar beneden wilden. En met een oud huis kom je dan ook natuurlijk andere dingen tegen. Omdat het zoveel regende moesten we ook even een paar pannetjes neerzetten …. Maar dat schijnt hier ‘normaal’ te zijn. We hoorden van onze klusjesmannen dat zij zeil over de televisie hebben hangen omdat deze anders nat wordt!! We kregen foto’s opgestuurd van de rivieren Dordogne en Vezere die ver buiten hun oevers stonden en waar het water behoorlijk kolkte. Dit is vrij normaal hier in deze tijd van het jaar. Daarom is het hier ook in de zomer nog zo lekker groen.

Maar ik kan je vertellen dat na alle regen hier de zon nu aardig zijn best doet om alles weer droog en mooier te maken. Want zeg nu zelf, met de zon erbij ziet het er toch net iets fijner uit. En die zon is hier al best krachtig. Dus als het enigzins kan, zitten wij buiten onze koffie te drinken. Al dan niet met een croissantje erbij. Of we werken buiten aan tafel, zijn in en rondom het huis bezig of we liggen een boekje te lezen aan de rand van het zwembad. Nog niet in het zwembad, want dat moest eerst flink schoongemaakt worden. Die Rode Regen (waar ik je eerder over vertelde in de LoveLight van februari ) heeft natuurlijk zijn sporen achter gelaten. Maar met liefde en aandacht is Paul aan de slag gegaan en op dit moment is het water weer kraak helder. En als de temperatuur iets hoger wordt kunnen we onze eerste plons maken.

Zoals Paul in en met het water bezig was, ben ik in het bos aan de slag gegaan. Langzaamaan komt er een paadje om door het bos te gaan lopen. En dat bos is iets groter dan we dachten. Met van allerlei interessante mogelijkheden. Maar eerst heel veel klimop weghalen zodat de bomen weer adem kunnen halen. Oude bomen, omgevallen bomen, takken en weggeknipte klimop opruimen om het Licht de ruimte geven. Het hout dat uit het bos komt kunnen we prima gebruiken voor de kachel. Die is zeker als we binnen vertoeven erg fijn om aan te hebben. En hoe prettig als je die kachel aan kunt maken met hout dat je zelf hebt gesprokkeld dan wel gekloofd. Veel hout hebben we verplaatst zodat het beter kan drogen. En zon en wind doen dan wonderen.

Al werkend in het bos merk ik dat ik veelal metaforisch bezig ben. Alles wat er nu op dit moment gaande is in de wereld, zowel mijn eigen wereld als de grote buitenwereld, ben ik daar aan het omzetten. Fysiek dan wel energetisch. Oude verbindingen losmaken zodat er nieuwe vormen en verbindingen mogen ontstaan. Oude, dode spullen weghalen zodat er kans is om het nieuwe te laten ontspruiten. Licht brengen op donkere plaatsen. Nieuwe paden om te gaan bewandelen. Materialen die ik vind hergebruiken. En ondertussen genieten van de vogeltjes die fluiten, het voorjaar dat aan het ontluiken is, bomen die in bloei komen, bloesem die ontspruit en kijken welke bloemetjes er uit de grond komen. Niets zo heerlijk als buiten bezig te zijn, in de natuur die zo helend werkt. Daar kan geen therapeut tegenop. Door zo bezig te zijn kun je contact maken met het Hart van Moeder Aarde en voel je een diepe verbondenheid. En hoe mooi als je dan een steen vindt in de vorm van een Hart. Deze prachtige gift van Moeder Natuur heb ik verwerkt in de rand die toegang geeft tot het zwembad. Dit zijn van die momenten dat ik dan aan mijn moeder denk, die ook veel in haar tuin bezig is, veel wandelt en fietst in de natuur. En die met haar 82 jaar nog hartstikke gezond is en bruist van energie. De natuur geeft je veel antwoorden en is het beste medicijn dat er op dit moment is. Dus mocht je de kans hebben om naar buiten te gaan …. doen. Waar je ook bent. Er is altijd wel een bos of een ander stuk natuur in de buurt om te gaan wandelen. Of een boom waar je even tegen aan mag gaan staan. Of een bankje om even op te gaan zitten. Om uit te rusten. Om na te denken en even niets te doen. Want na fysieke inspanning is het ook erg fijn om te ontspannen en uit te rusten.

Dat is waar deze tijd ook om vraagt. Ontspannen en uitrusten. De energie is soms zo heftig en er gebeurt zo veel dat het soms niet bij te benen is. Vaak kan ik het wel plaatsen, maar ook ik vind het soms best lastig met alles wat er voorbij komt en gaande is. Ook ik heb af en toe van die momenten dat ik denk: ‘Hoe lang gaat deze onzin nog duren, ik ben er wel klaar mee.’ Maar het belangrijkste is en blijft toch om iedere keer weer bij jezelf terug te komen. Terug te keren naar je hart. Te luisteren naar je hart en te vertrouwen wat het je vertelt. Hier vind je alle antwoorden …. die kan geen politicus, geen wereld leider, geen goeroe, geen coach, geen therapeut of andere hulpverlener je geven. JIJ hebt alle antwoorden al in je …. het enigste wat je hoeft te doen is luisteren ….. naar je HART en dat klopt …. Durf daarop te vertrouwen.

Dank je wel voor het lezen van dit Blog en voel je vrij om het door te sturen. Weet dat er hier in Frankrijk op Les Vincies altijd een luisterend oor is, een plek om bij te praten, een plek om uit te rusten, een plek om je leven te vieren, een plek om te dansen en zingen. Maar bovenal een plek om terug te keren bij de Bron en gewoon te mogen Zijn.

Hartegroet, Ellen.💞

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *