Op een voor mij persoonlijke 22 dag wil er geschreven worden en de aanleiding zijn foto’s die hier op de kamertafel liggen. Foto’s van het huis en de schuur op Les Vincies, het moment waarop het te koop stond in het begin van de jaren 80. Een bouwval, nog net geen ruïne, maar degene die het destijds gekocht hebben, zijn in ieder geval in staat geweest om ‘erdoorheen’ te kijken en de eerste verbouwingen te doen aan het huis. In de loop der jaren zijn er andere bewoners geweest en zijn er meerdere aanpassingen gedaan. En toen wij 7 jaar geleden hier voor het eerst aan kwamen rijden, stond het woonhuis er al in de staat die het nu heeft. Het kleine schuurtje was inmiddels met het woonhuis verbonden en daar waar vroeger de voorraad stond is nu onze slaapkamer, met een badkamer en apart toilet en de tussenruimte die gecreërd is, is een kleine maar functionele keuken geworden. Daar hoefden wij niet zo heel veel aan te veranderen en konden eigenlijk meteen erin gaan wonen. Alleen onze eigen energie inbrengen, een nieuwe lik verf op muren door de jaren heen en natuurlijk onze eigen meubeltjes.

Het eerste jaar hebben we alle luiken van een nieuwe laag verf voorzien, maar we kwamen erachter dat we de verkeerde verf hadden gebruikt. Ons Frans was in het begin nog niet zo goed, dus we dachten dat we verf voor ’tegen de Zon’ hadden gekocht. SOL stond er op de potten. Wij dachten SOL van Soleil, de Zon. Bleek het voor de vloeren te zijn 🫣😂. Het zit er al een hele tijd op, maar de Zon heeft ze inmiddels wel heel erg ‘verbleekt’. Dus het wordt tijd om nu de goede verf erop te gaan doen. En dat staat dan ook wel weer net zo mooi, omdat inmiddels de schuur is gerenoveerd en de oude en een paar nieuwe luiken die daar zijn gekomen, geschuurd en geschilderd zijn. Met de juiste verf. Voor hout en in de kleur ‘Basque Rouge’, dat zoveel meer diepte heeft.

En als ik dan naar de foto van Vroeger van de schuur kijk, is er de laatste 2 jaar dus ook heel veel veranderd, aan die grote schuur. Die is onherkenbaar veranderd. De vorige bewoners hadden al wel de deuren naar de zolderverdieping veranderd en een B&B kamer met badkamer gerealiseerd. Maar verder was er aan de buitenkant en de zolder weinig tot niets gebeurd. Daarin heeft nu wel een grote transformatie plaatsgevonden. Ik had op Facebook en Instagram al wel een “Voor” en “Na” fotoreportage geplaatst van de geschilderde grote schuurdeuren. Maar als ik dan deze Foto’s van Vroeger ernaast leg, is het haast niet meer voor te stellen hoe het was.

Mijn gedachten gaan dan wel eens terug naar de tijden van hoe het vroeger was. Alleen het kleine huisje waarin gewoond, geleefd, gekookt en geslapen werd. De dieren (een koe, een schaap, een geit, wellicht nog een varken in de schuur) en wat kippen die rondliepen over het erf, het zelf verbouwen van groenten, fruitbomen die er stonden gaf ze de mogelijkheid om zelfvoorzienend te zijn. Met de bomen die er rondom het huis stonden, was het mogelijk om voldoende hout te hebben om een vuur te stoken en het warm te hebben en om te kunnen koken. Weinig licht van buiten, geen isolatie en een open vuur in het huis. Het was vast hard werken, soms behelpen, maar in die tijd wist je niet anders. In het begin toen we hier waren en ik bij de kachel zat, kreeg ik wel eens een beeld te zien van een vrouw, met een wit linnen schort voor, die een grote pan met aardappelen zat te schillen voor de vuurplaats. Verschillende kinderen om haar heen waren aan het spelen met elkaar, terwijl ondertussen een andere pan boven het vuur hing, waar een kruidige geur uit opsteeg. Wat mij weer deed denken aan alle Laurierplanten die we hier hebben. Het was een heel vredig tafereel dat heel veel Warmte uitstraalde. Er was Harmonie en er was heel veel Liefde voelbaar. En terwijl ik dit opschrijf word ik geraakt, omdat ik het tafereel weer voor me zie. Dat is wat deze plek ook uitstraalt. Liefde en Harmonie.

En als ik dan nu kijk wat er door de jaren heen allemaal is gebeurd en hoe het er nu uitziet. Dat wij met een reden en een missie hier zijn teruggebracht. Precies naar deze plek, Les Vincies. Om deze prachtige plek te hoeden en te verzorgen. De Liefde en Harmonie terug te brengen, te voelen en te voeden. En na alle verbouwingen, het verven, het creëeren van wandelpaden, het aanleggen van een moestuin en het onderhouden van de fruitbomen die er nog staan, is het nu de tijd om mensen Samen te brengen op deze plek. Om te mogen Zijn. Om mooie gesprekken te hebben aan tafel. Onder het genot van een kaasje, hapje en wellicht een wijntje. Om over het Leven te praten, om onze diepste wensen en gedachten te delen. Om te genieten van de muziek, de klanken, de natuur en de mooie omgeving. En de Liefde en de Harmonie te voelen die deze plek brengt. Waar ook JOY onderdeel mag zijn van het Leven. Ik kan inmiddels wel zeggen dat dit aardig gelukt is, met alle uitdagingen die we ook op ons Pad hebben gehad.

Een andere foto van Vroeger geeft aan hoe snel de tijd gaat. Als ik die peuter op zijn klompjes zie, met zijn Wijze snoet de wereld inkijkend, denk ik: ‘Waar is de tijd gebleven?’ Vrijdag vieren we dat deze mooie Ziel 24 jaar geleden besloten had om de Wereld nog een beetje leuker te komen maken. Met zijn eigen Zielsmissie en zijn eigen Pad om te lopen. Een verjaardag vieren op zijn eigen manier. Met vrienden het nieuwe levensjaar inzetten, een lunch met zijn vader en dan vanuit Frankrijk even videobellen met elkaar om uiteraard even te zingen. Met zijn ‘Spotify playlist’ op de achtergrond (waar ik mijn eigen muziek in terughoor 🙏🏼) als ik dit Blog schrijf, kijk ik vanuit Dankbaarheid naar het feit dat deze Ziel in mijn Leven is. En wellicht kijkt hij later nog eens terug, naar deze Foto van Vroeger en heeft hij zijn eigen herinneringen.

Zo zullen er altijd Foto’s van Vroeger zijn. Mooie momenten om te koesteren. Net als vriendschappen, want op dit moment is een oud collega/ vriendin van vroeger hier. Onze paden hebben elkaar op een bijzondere wijze weer gekruist, maar dat is een verhaal apart. Nu zitten we samen met nog een paar andere vrienden van haar, hier aan tafel. Om Samen te Zijn, met mooie, prachtige en soms diepgaande gesprekken, met eten dat met heel veel Liefde samen wordt bereid en samen gedeeld. En dan proosten we zeker op het Leven, want laten we dat Leven vooral blijven Vieren. Of er nu een verjaardag is te vieren die eraan komt of gewoon omdat het kan.

Dus Proost op het Leven!! En op die mooie foto’s van Vroeger, die mij weer geïnspireerd hebben voor een leuk Blog. Hopelijk heb jij er ook van genoten. In ieder geval dank voor het lezen. En wie weet tot een volgend Blog.

Hartegroet Ellen 💞