Op de sterfdag van mijn papa, nu alweer 16 jaar geleden willen er wat woorden gedeeld worden. Met en in Dankbaarheid denk ik terug aan die bijzondere periode die we toen samen als gezin hebben gehad. Afscheid nemen van het Leven en weten dat het goed is. Iedere dag en op bijzondere momenten komt mijn papa voorbij. Hij manifesteert zich dan vaak als een Libelle, zo’n mooie grote met groene vleugels. Maar ook andere vormen en kleuren van Libelles laten me zien en weten dat hij er is. Vanuit die Magische wereld geeft hij zijn boodschappen aan mij door. Hierboven op de foto, gemaakt bij de watervallen op Samotraki, kwam hij op de trouwring van mijn vader zitten die mijn zus en ik van hem gekregen hebben. Een duidelijk teken van hem, om te laten weten dat hij er altijd is, waar ik ook ben !! 🙏🏼

Op onze recentelijke reis door Griekenland en Italie is hij regelmatig bij mij geweest. Vele Libelles waren aanwezig op het eiland Samotraki, het eiland van de Godin Niké, The Goddess of Victory. Wat een bijzondere dingen hebben we mogen doen op dit mooie eiland, met de groep die daar samen was. Om de 50e verjaardag te vieren van onze lieve vriendin en creatieveling Marjo Vliek. Graag vertel ik jullie daar op een later moment meer over, want bij terugkomst werd ik gebeld met het bedroevende bericht dat Erna, een goede vriendin die ik al vanaf de Mavo-tijd ken, plotseling was overleden.

De wereld stond even stil en op moment van schrijven wil het nog niet helemaal landen. De vreugde en de bijzondere momenten van de reis wisselen zich af met een soort van ‘gelatenheid’ en ‘hoe kan dit nu’. De dood hoort bij het Leven, maar soms komt ze te snel en onverwachts. De verhalen van de Griekenland reis worden even geparkeerd, de herinneringen, de foto’s en de klankopnames zijn er om een later moment weer tevoorschijn te halen. Nu is het belangrijk om de tijd te nemen om een mooi verhaal te schrijven samen met ‘de vriendinnen groep van vroeger’ over onze Erna. Ook hier komen een boel mooie herinneringen naar boven. En dat zijn er veel, want het is een vriendschap van meer dan 45 jaar. En in die 45 jaar hebben we veel samen gedaan. Gelachen en lol gemaakt, maar ook verdriet en lastige tijden hebben we gedeeld. Vakanties, weekendjes weg, dansen, zingen en genieten van de muziek van de jaren 80.

Het is fijn om hier op Les Vincies even in de rust te mogen zijn, dat woorden dan mogen komen, Licht Codes mogen ontstaan om mee te nemen naar Nederland. Ja, naar Nederland om aanwezig te kunnen zijn bij de crematie. Om daadwerkelijk afscheid te kunnen nemen. Van het fysieke leven, want vanuit Spirit leeft ze zeker door en ik ben er van overtuigd dat Erna, als de tijd er klaar voor is van zich zal laten horen. Mijn papa heeft zich vrij snel gemanifesteerd als die mooie groene Libelle. Zoals ik al schreef, als de tijd er klaar voor is manifesteren onze geliefden zich aan ons. Op wat voor een manier dan ook. Dat is wellicht waarom de tranen nog op zich laten wachten. Omdat het voor mij voelt alsof Erna er nog gewoon is. Door naar de crematie te gaan, in Nederland, samen met alle vriendinnen, vrienden en familie zal het laatste stukje in kunnen dalen en kan het er helemaal Zijn. Dan ook wetende dat het goed is. Voor mij. Om onze tijd samen hier op Aarde af te ronden. En vanuit onze Ziel verder te communiceren.

Dat communiceren zal ze zeker gaan doen. Maar nu mag ze eerst Uitrusten daarboven. Alhoewel ik ze daar na verloop van tijd zeker rond zie scheuren op haar Paarse Puch Maxi met hoog stuur, zoals ze altijd aan kwam rijden naar de Mavo. Ik zie het Sterrenstof al uit de knalpijp komen, zodat wij eraan herinnerd blijven worden om ons LiefdesLicht te blijven Stralen.

Het nummer dat ik hieronder deel is een Lieve Groet naar jou, lieve Erna, lieve Ernie. Omdat je zo van muziek hield, van Dansen en omdat we deze als vriendinnengroep in een kleine opnamestudio in Nijmegen, begin jaren 90, voor jouw vrijgezellenavond ook echt hebben gezongen en opgenomen.

Dank voor het lezen. Tot een later moment.

Hartegroet Ellen 💞

Bron: You Tube